NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX - FILM ORYGINALNY
Czułem zimny wiatr znad Zatoki San Francisco,
czekając na swoją kolej na krawędzi rampy.
Miałem tylko parę minut i chciałem zrobić 900.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI NICKA HORNBY'EGO
Nie wyszła mi ta dziewięćsetka ani wtedy, ani nigdy przedtem.
Za każdym razem leciałem, spadałem, wstawałem
i z powrotem wchodziłem na rampę.
I nic.
W życiu bym się nie poddał.
Za 12. razem wybiło mnie dostatecznie wysoko.
Rzuciłem cię całym ciężarem
i dotarło do mnie, że jestem po drugiej stronie rampy.
Po 13 latach porażek wykręciłem dziewięćsetkę.
Nareszcie.
Tłum szalał. Nie myślałem o rywalach.
W skatingu nie chodzi o wygrane...
lecz o to, żeby dawać z siebie wszystko i cenić to u innych.
Żeby rok po roku ćwiczyć trik,
a gdy się uda, widzieć radość na twarzach widzów.
Nie zwyciężyłem,
ale nikt wtedy nie przegrał.
Niezłe. Przypomina trochę Breedersów.
Niezłe? Pogięło cię?
- Co za Breedersi? - Ignorant.
Potem sobie sprawdzisz, musimy wyjść.
Ty dalej swoje? Nie mam ochoty.
Ja też nie.
Ale muszę. Pokażesz się i znikniesz.
Rusz się, już późno.
Będziesz się silić na dowcipy. Nie znoszę tego.
Jak chcesz. Mogę iść sama.
Czekaj. Możemy negocjować.
Nie wejdę na górę i jutro też dasz mi skuter.
- Zobaczymy. - I 10 euro.
Oszalałeś? Pięć. Chodź.
- Pięć... - Jazda.
Okej.
Dzięki.
- Wejdź na pięć minut. - Nie.
To jak wrócę?
Na taksówkę wydam majątek.
Ktoś cię podrzuci.
Dobrze.
A jak trafię na zboczeńca?
Dam jeszcze pięć euro.
Jest nasza Donatella.
- Antonella, nie Donatella. - Wybacz.
Twoje prace budzą sensację. Przedstawię cię.
Przepraszam... Drogi przyjacielu!
Rozśmieszam cię?
- Nie. - No to jesteś czubkiem.
Z czego tu się śmiać?
Może śmiałem się z jakiejś myśli.
- Jakiej? - Bo ja wiem,
dużo jest śmiesznych rzeczy.
Myślisz, że mnie upolujesz.
Czemu tak mówisz?
Jesteś cały spięty.
Ale nic z tego.
Po co tu siedzisz, skoro ci nudno?
Bo tu mieszkam.
Nie możesz wyjść?
Mam szlaban za jedynkę z greki.
Co wolałabyś robić?
Siedzieć tu na kanapie, ale w pustym pokoju.
Zupełnie sama, bez ciebie.
- Przepraszam. - Żartowałam.
Chodźmy do mnie.
Chętnie.
Jak ci na imię? Ja jestem Alice.
- Sam. - Zamknij.
Chodź.
Ciągniesz facetów do łóżka i potem pytasz o imię?
Ha, ha.
Ty wybierz.
To o chłopakach z Kalifornii, którzy zrewolucjonizowali skating.
Oglądałem to setki razy.
- Są super. - Jesteś dobry?
- Nie jak Tony Hawk, ale niezły. - Ten od czarnych dziur?
- Inwalida? - Nie, najlepszy skater świata.
- Wiem, to żart. - Przepraszam.
Może się umówimy?
- Nie masz chłopaka? - Zerwaliśmy trzy dni temu,
po dwóch miesiącach. Jestem zdołowana.
- Czemu zerwaliście? - Seks mi się nie podobał.
Kumam.
Alice?
- Będzie toast, chodźcie. - Już idziemy.
Ma przyjaciółkę, u której miałabym
zrobić tkaniny w całym domu.
Zaskoczyła mnie. Ale się cieszę.
Chyba wreszcie los się odwrócił.
A ty dokąd? Tu jest skuter.
- Wiem, nie krzycz. - A kto krzyczy?
Mówię tak ogólnie.
- Jak poszło? - Co?
- Sam! Zadzwonisz? - Tak.
Cześć, Anto.
Wy się znacie?
Cześć. Co cię tak zablokowało?
Mały cykorek.
- Poznałem kogoś. - Gdzie?
Na imprezie u znajomych mamy.
- Stara? - W naszym wieku.
- I baluje ze starymi? - Mieszka.
- Na imprezie? - Nie, w domu,
w którym była impreza.
- To córka tych znajomych. - Zaraz...
Dobra, jarzę.
Jutro idziemy do kina i boję się, że rozwalę sobie twarz.
W kinie? Małe szanse.
Tutaj! Jak się rozwalę, będę straszył ludzi.
Jarzę.
Piękny i tak nie jesteś,
to może potem wyglądałbyś lepiej?
- Dzięki, przyjacielu. - Zawsze do usług.
- Umiesz dodać otuchy. - Jedź.
Mając 16 lat, uczestniczyłem w zawodach w Trashmore.
Pamiętam je, bo zostałem wtedy pierwszym skaterem,
który wygrał trzy zawody z rzędu.
A co najważniejsze, straciłem dziewictwo.
Przetrwałem połowę z 45 sekund na rampie.
Czterdzieści pięć dzielone na dwa:
Dwadzieścia dwa i pół.
Kiepsko się uczę. Po maturze rzucam naukę.
- Jeśli zdam. - Co będziesz robić?
Próbowałam wszystkiego. Fotografia, muzyka, sport...
Starzy kupują mi kamery, sprzęt szermierczy, keyboardy...
Jeździectwo rzuciłam, zanim kupili konia.
Czemu wszystko rzucasz?
Brak mi talentu, więc po co to ciągnąć?
Nie zgadzam się. Wytrwałość czasem popłaca.
Wiesz, ile razy zaliczam slam przed trikiem?
Nic nie zrozumiałam.
Ojciec zdecydował, że po skończeniu prawa będę pracować z nim.
Nie obronię się.
- Jak jest u ciebie? - Mama mnie nie ogranicza.
- A ojciec... - Co robi?
Jest technikiem telewizyjnym.
Rozstali się po moich narodzinach.
Młodo cię urodziła.
- Miała 16 lat. - Jak my.
Co sobie zrobiłeś?
To nic, uraz treningowy.
Zaraz zacznie się film.
A może pójdziemy do mnie?
Przepraszam. Ale żenada.
Gdzie twoi rodzice?
- A jak wrócą? - Dlatego się pospiesz.
Masz coś?
W jakim sensie?
A! Nie.
- Nie wziąłeś? - Do kina?
Słodkie. Poszukam u starych.
- Ta-da! - Na pewno dobra?
Czemu ma być zła?
- Może przeterminowana. - Maj 2017.
Co jest? Nie chcesz?
Chcę. Tylko że nie wiem...
- Jeśli rodzice wrócą... - Jak nie chcesz, to sobie idź.
Dobra.
- Idę. - Coś podobnego...
Zjeżdżaj!
I zabierz to zasrane poczucie wyższości!
- Nie... - Za głupia jestem dla ciebie?
Nie, skądże!
Jesteś najpiękniejsza na świecie.
- Akurat. - Kiedy się poznaliśmy, myślałem,
że taka ślicznotka musiałaby być głupia, żeby mnie dostrzec.
- Właśnie. - Czekaj.
A potem odkryłem, że jesteś dowcipna i inteligentna.
- Czyli co? - Daj mi skończyć.
Chcę ci to wyjaśnić.
Przez te parę dni robiłem dużo różnych rzeczy,
ale wciąż myślałem o tobie.
Jak tego nie schrzanić.
I schrzaniłem.
Jestem idiotą,
a ty jesteś świetna, fantastyczna.
Nie dorastam do ciebie.
- Chodzi o to... - Zrozumiałam.
Obiecaj, że będziesz mi to mówił.
Guma.
- W porządku? - Tak.
Już.
Myślisz, że wytrzymałem 22,5 sekundy?
- Co za pytanie! - Proszę, to ważne.
- Może nawet 25. - Tak!
Może zaprosimy na kolację twoją mamę?
Oczywiście, z partnerem.
Jest sama, o dziwo.
Miała już z dziesięciu.
Mamy szafkę cmentarz, na rzeczy jej byłych.
- Jakie? - Buty, szczoteczki do zębów.
Ale są i przydatne rzeczy: golarka, ciemne okulary.
- Ostatni zostawił kulę. - Kulę?
- Do bilarda? - Nie, inwalidzką.
To jak zdołał odejść?
- Nie wiem. - Odkuśtykał.
Roztargniony facet.
Co jest, Lepre?
Ty, kojarzysz swoją starą?
Jasne, bo co?
Spotyka się z kimś?
- Czemu pytasz? - Z ciekawości.
Ot tak sobie? Wiesz, ile ona ma lat?
Ile?
Bo ja wiem, ze 23.
- A ja ile mam? - Co to ma do rzeczy?
Za miesiąc kończę 17. Czyli ona...
Jasne, urodziła cię. Nie zajarzyłem.
Spoko, bywa.
Nie mów jej o tym.
Nie chcę chodzić z babką o tyle starszą.
- Grób. - Dzięki.
- Świetny z ciebie kompan. - Nie nudź.
Czemu nie odbiera?
Może się kąpie albo bateria padła.
- Mogę o coś spytać? - Nie.
Uprawiacie seks?
- A ty? - Pytasz, bo nie wiesz?
Zdarzało się. Ty jesteś dowodem.
- To moja sprawa. - Oczywiście, twoja.
- Seks w tak młodym wieku... - Był porażką twojego życia.
Właśnie. Omawialiśmy to wielokrotnie.
- Koszmar. - Dokąd idziesz?
- Do łazienki. Wolno? - Z komórką?
Od razu zauważyłam, że jest dziwny.
Mogę pożyczyć keczup?
Oczywiście.
- Dziękuję. - Proszę.
Dzięki.
- Czemu nie odpowiadasz? - Przepraszam,
bateria padła, a właśnie się kąpałam.
W porządku, tak myślałem.
Jestem z matką na kolacji, straszna nuda.
- Zadzwonię później. - Dobra.
- Okej. - Na razie.
- Cześć. - Pa.
Ten bezpośredni kontakt z tkaniną,
repusowanie, wszystkie zabiegi...
Malowanie rękami to klasyka.
Oto i on.
Marco. Mój syn, Sam.
- Cześć. - Jestem jej synem.
- Giacomo jest synem Marca. - Cześć.
Marco jest skipperem.
- Pływa na jachtach. - Wiem, co robi skipper.
- Kończysz hamburgera? - Nie.
Nie tracisz czasu.
Co takiego robię?
Cholera. Masz gumę?
Wycofasz się przedtem.
Na pewno?
Prawie minuta.
To chyba rekord.
Wszędzie go szukałam, wyobrażałam sobie najgorsze.
Chciałam umrzeć. W dwie minuty przybyło mi dwa lata.
Żeby nie przedłużać: Sam wlazł do wózka, ułożył się tam
i smacznie sobie spał.
A ona mówiła: „Pilnuj braciszka, bo mama oszaleje”.
Już dawno oszalała.
- Jak to jest, mieć dziecko tak młodo? - Komu kawę?
Ale nie wpychaj aż tyle. Ostatnia była wstrętna.
To była katastrofa. Jakaś rodzinna klątwa.
Chciałam być aktorką. Byłam całkiem niezła.
Ale otworzyłam sklepik, bo Anto chciała na architekturę.
A teraz maluje szmatki.
Ojciec Sama... Ten by w ogóle nic nie zrobił.
Mnie po wpadce było naprawdę ciężko.
Chcesz słuchać tych nudnych staroci?
- Gdzie kawa? - W kuchni.
Nie ma. Tu zawsze jest bałagan!
- Jest tam. - Co on taki kłótliwy?
- Na swoim miejscu. - Jesteś miła.
- Dziękuję. - Kim jest twój ojciec?
- Prawnikiem. - Dobrze mieć jednego pod ręką.
Skoro się trafia...
Prof. Settembrini kiepsko uczy, tak jak jego ojciec.
Miał dyplom z literatury, a uczył matematyki.
Nigdy cię nie spytałem, co planujesz po maturze.
Mam parę pomysłów.
Możesz powiedzieć.
Chce spędzić rok w Kalifornii.
- Pięknie. - W Venice Beach,
- kolebce skatingu. - Ciekawe. A potem?
Rozważam architekturę, bo kocham historię sztuki
i rysowanie.
A co mówi mama?
Żebym robił to, co lubię.
Jakiś nowy spadek?
Pytam, czy coś przybyło w szafce.
W szafce cmentarzu.
Ja nie widziałem.
Nagle poczułem, że się duszę.
Pomożesz mi?
Nie dojrzałem do takiego związku.
Nie, zaczekaj. Mam jutro sprawdzian.
Chciałem być sobą.
Chciałem wolności.
Chciałem jeździć na desce.
DZWONI: ALICE
- Cześć. - Cześć.
- Pamiętasz Marca? - Dzień dobry.
Cześć.
Wpadł obejrzeć moje prace.
Pijemy herbatę.
Robiłeś coś fajnego?
- Giacomo jeździ? - Ma tylko 8 lat,
nie było okazji. Nauczysz go? Czy jest za mały?
Zamówimy coś do jedzenia, chcesz?
Dobra, ale zjem u siebie.
- Nie idziesz do Alice? - Co to za Alice?
Jego dziewczyna.
Na poważnie?
- Nie. - Bardzo!
- Płyniecie na pełnych żaglach. - Już używasz żeglarskiego żargonu?
Odpisz. Umarłeś czy co?
Gdzie jesteś, dupku?!
Czekam na dole.
Mamo, to Alice. Powiedz jej,
że mnie nie ma.
Nie, że jestem chory.
Nie, że na wycieczce szkolnej zabrali nam komórki.
Proszę cię.
Cześć, Anto.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jest Sam?
Wyszedł rano i potem go nie widziałam.
Nie martw się, każę mu zadzwonić, gdy wróci.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- I przepraszam. - Też nie ma za co.
Do widzenia.
- Co się dzieje? - Nic.
Nic.
Jak chcesz zerwać, to jej to powiedz.
Okej.
Wracaj zabawiać marynarza.
Jak chcesz.
Nie wiem, czemu mnie unikasz. Już się nie odezwę.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Można?
Wszystkiego najlepszego, staruszku.
Hej!
- Dzięki. - Zdmuchnij.
Mogę w urodziny zwagarować ze szkoły?
Jest niedziela, 10.00 rano.
Super. Mogę jeszcze pospać?
Jasne, zawołam cię na obiad.
Czekam w barze o 11.00. Bardzo ważne!
Nie.
- Wychodzę, cześć. - Dokąd?
Tata ma przyjść na obiad.
- Cześć. - Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
- Spóźniam się. - Przyszłaś wcześniej niż ja.
O trzy tygodnie.
- A było tak już? - Nie.
- Byłaś u lekarza? - Po co?
Nie tak się robi?
Nie, kupuje się test.
Okej. Kupiłaś?
Nie. Chcę iść z tobą.
Oczywiście.
- Mówiłaś komuś? - Jasne.
Rozwiesiłam ulotki, nie widziałeś?
To co, idziemy po ten test?
Okej.
Może jutro?
Jutro będzie lepiej.
Pobiegłem do skutera, ale nie zapalił,
więc gnam na przystanek, a tu mi mówią, że jest strajk.
Jaki strajk? Próbowałem zatrzymać jakiś samochód,
ale nikt nie stanął. I co zrobiłem?
- Poszedłeś. - Dziesięć kilometrów!
- Byłem aż w Boccea. - Rok temu to było Monteverde.
Zawsze mówiłem, że Boccea.
Miejsce nie ma znaczenia,
słuchamy tego samego od 17 lat.
Bohater przeszedł parę kilometrów, a ja, biedna,
parłam i krzyczałam.
Jak wszystkie kobiety.
- A ja zrobiłem coś wyjątkowego! - Inni tankują paliwo.
- 100 lat, 100 lat. - Mój słodziak.
- 17 lat temu byłeś jak pajączek. - Był olbrzymi!
- Byłem zlany potem. - Ty znowu swoje...
- Zdmuchnij. - Wszystkiego najlepszego.
Powiedziała, że robiła test i że będę ojcem.
Byłem raczej zaskoczony,
ale zarazem szczęśliwy.
Dzięki za nic.
Miałeś 24 lata i kupę zarabiałeś, mogłeś się cieszyć.
Wiesz co? Mam cię dość.
Cholera... Twoja kolej.
No, idź, to twoja kolej.
Na co?
Zgłupiałeś? Wstawaj.
Podziwiasz się?
Nie, ja tylko...
Co z tobą? Niech mu się odbije i utul go.
Cześć, malutki.
Nareszcie. Wiesz, która godzina?
Tata był taki dziwny, że daliśmy mu pospać.
Jak się czujesz?
Nie wiem. To znaczy dobrze.
- Dziękuję. - Ufo był całkiem grzeczny.
- Ufo? - Tylko raz się obudził.
Pij kawę, spóźnisz się do szkoły.
Chodzę do szkoły?
On jeszcze śpi.
Co tam, wnusiu?
No cześć! Gdzieś ty był?
Lepre!
- Długo mnie nie było? - Wieki.
- Mam syna. - Przecież wiem.
Widziałem go z twoją mamą.
Jasne. Jak ma na imię?
- Nie pamiętam. - Możliwe, że Ufo?
Tak, Ufo.
Co to za imię?
Może Alice wybierała.
Może widzieliście UFO podczas bzykania.
Taa...
Nic nie pamiętasz z własnego życia.
Prawdę mówiąc,
katapultowałem się w przyszłość.
- Odlot! - Tak, odlatuję.
Potrzebne mi informacje,
coś, co może mi pomóc.
- Kto wygrał mundial? - To mam gdzieś.
- Może stawiałeś zakłady. - Nie wiem, czy mogę wrócić
ani co mi się stało.
Nic. Zrobiłeś Alice dziecko, zamieszkałeś z nią
i zniknąłeś jak dym.
Sam!
Sam! Co u ciebie?
I co masz?
Nic, jestem zdrowy.
- Syna czy córkę? - Chyba syna.
Jak go nazwaliście?
To trochę skomplikowane.
A to jest Chiara.
Śliczna.
Wybacz bezceremonialność, ale jak wam się układa?
W łóżku.
Luisa nie sypia ze mną od porodu.
- Pół roku. - Aż tyle?
Nie daje się dotknąć, bo zaraz płacze.
Albo gorzej, wścieka się.
Mała jest rozkoszna, jasne, ale...
Nie czujecie się czasem jak w pułapce?
Co byś mi doradził?
Nie wiem.
- Wybacz. Pójdę już. - Okej.
Do zobaczenia.
Dzień dobry.
Zapomniałeś kluczy?
- Jest ktoś w domu? - Tak.
- Jest tatuś! - Mamo?
Mamo!
Co ty tu robisz? Jesteś sama?
- Tak. - A Alice?
Posłałam ją na spacer, jest wykończona.
Ale mniej od ciebie.
Jak się czujesz?
Trochę zmęczona,
ale on dodaje mi sił. Chcesz do taty?
Babcia może wreszcie zrobić siusiu, po raz 12.
Co jest?
Muszę się położyć, weźmiesz go?
Zostawmy tatę samego.
Zrobimy siku razem.
Nie stój tak, pomóż.
Widział to kto?
Ale się zaplątałam!
Dzięki.
Idziesz?
Idziesz czy nie?
Wkradali się do różnych willi
i jeździli w pustych basenach.
Właściwie stworzyli przyszłość skatingu.
Baseny nie były kanciaste jak ten, miały obłe kształty.
Co później robisz?
Jutro wyjeżdżamy.
- Do Berlina. - Jest ekstra.
Byłeś tam?
- Nie, ale musi być cool. - Na pewno.
Zaprosił nas znajomy, ma tam duże mieszkanie.
Może się przyłączysz?
Chcę wiedzieć jedno: czemu tu jesteś?
Odpowiedz.
Byliśmy tu kiedyś, gdy byłem mały...
Co ty bredzisz?
Dlaczego uciekłeś?!
Rozmawiałaś z Alice?
Z Alice, z Lepre,
z kumplami - nikt nic nie wiedział!
Czemu komórka jest wyłączona?
- Zgubiłem ją. - Byłam przerażona!
Proszę nieco ciszej.
Nie oskarżymy go, ale trzeba zaczekać,
- najlepiej w korytarzu. - Dziękuję i przepraszam.
I co?
Hej.
Nie wiem.
Jest mi źle.
Dlaczego?
Chyba nie przez kłótnię z ojcem?
- Do tego już przywykłeś. - Nie przywykłem.
Nie umiem się pogodzić z tym, że nie jesteście razem.
Rozstaliśmy się dawno temu.
Wiem. Ale to jakby dopiero teraz do mnie dociera.
Nie wiem, czemu. Mnie też to dziwi.
Wiedziałam, że źle to rozegraliśmy.
Zaproponowałam mu terapię.
Myślisz, że posłuchał? Nie.
Ale może jest jeszcze szansa?
Dlaczego uciekłeś z domu?
Bo nagle zaczęło mnie
gnębić to, że rodzice nie są razem.
- Kiedy się rozeszli? - 15 lat temu.
- Dopiero co. - Sarkazm tu nie pomoże.
Myślisz, że jemu chodzi o nasz związek?
Nabroił i chce to ukryć.
Kradł, ćpał, bo ja wiem...
Co zrobił, według pana?
Według mnie?
Pani jest od tego. Proszę go spytać.
Pytam pana. Każdy musi mieć możność wypowiedzi.
Rozumiem, to moja wina.
Nie da się z nim rozmawiać.
- A dziwi się ucieczkom syna. - Czyli moja wina.
Ja rozmawiam z nim o wszystkim, nawet o dziewczynie.
Masz dziewczynę?
- Alice. - Rozstaliśmy się.
- Czemu? - Bo tak.
To rozstanie wiąże się z twoją ucieczką.
- Nic nie powiedziałeś! - Nie potwierdził, że to się wiąże.
Czy tak jest?
Nie przekonuje mnie to.
Gdyby ją choć pobił...
- Słucham? - Nie pochwalałbym tego,
ale przynajmniej miałoby to sens.
Przemoc wobec kobiety? Tego pan go uczy?
Wcale nie. Bez nerwów.
- Jestem spokojna. - Nie sądzę.
Bawi się pani okularami.
- Krótkowidz czy dalekowidz? - Valerio, dosyć!
- Ona mnie oskarża! - „Ona” nie robi nic podobnego.
Ma pan fatalne relacje z kobietami.
Chowasz się?
Nie, szukałem czegoś.
Wybacz, że nie dzwoniłem, zgubiłem komórkę...
Zrobiłam test. Chcesz znać wynik?
Chyba znam.
Co zrobisz?
Mógłbyś powiedzieć „my”! To też twoje dziecko.
Masz rację, przepraszam.
Co zrobimy?
Nie wiem.
Myślałam o samobójstwie.
- Jak się czujesz? - Dobrze, dzięki.
Jak się czujesz?
- Jest ktoś w domu? - Tak.
- Cześć, skarbie! - Witaj, Sam.
Cześć.
Co się dzieje?
Chcę wam coś powiedzieć.
Spodziewam się dziecka.
To żart?
Nie.
- Co on mówi? - Jak to możliwe?
- To znaczy, wiem... - Jesteś pewna?
- Tak. - Na ile?
- Zrobiłam test. - Ale jaki?
- Często się mylą. - Zrobiłam dwa.
- Do kogo dzwonisz? - Do Lusuardiego.
Nie ma co odkładać. Który tydzień? Trzeci?
- Im szybciej, tym lepiej. - Ale co?
- Przecież go nie urodzisz. - Jeszcze nie wiem.
Ty i dziecko...
- Czemu nie? - Dzień dobry,
tu mecenas Covelli,
poproszę z doktorem.
Tacie chodzi o to, że dziecko skomplikuje ci
całe życie, a masz plany...
To jego plany.
Dobrze, dziękuję.
Czekam. Zobaczymy, czy odbierze.
Klinika Św. Filipa, proszę czekać na połączenie.
Co robisz?
Chcę je urodzić.
- A gdzie „my”? - Bredzisz.
- Jak się nim zajmiesz? - Jak wiele dziewczyn.
Ale nie ty! Jak było ze złotą rybką?!
Dwa lata temu...
Nie umiesz ścielić łóżka,
parzyć kawy, ugotować jajka. Oddaliśmy psa, bo go nie karmiłaś,
- a mówisz o dziecku? - Co z tą rybką?
Nienawidzisz nas. To dlatego.
- Wiesz, że nie... - Mówię do niego.
- Już ci się nie wymknie. - Nie rozumiem.
- To nie jego sprawa! - Nie?
- Ale decyzja jest moja. - Co na to twoja matka?
- Jeszcze nie wie. - Świetnie, chodźmy jej powiedzieć.
- Proszę cię... - Ile ma lat?
- 32. - Nigdy się nie nauczycie...
Cześć.
Co się stało?
Możemy porozmawiać?
Oczywiście. Ubiorę się.
Porzućmy te pozory. Przepraszam.
Mogłeś mnie ostrzec.
- Proszę. - Dziękuję.
Alice jest w ciąży z Samem.
Chce urodzić dziecko.
Przepraszam, to chyba mój.
Jest, przepraszam.
Będę babcią?
W wieku 32 lat będę babcią?
32 lata...
To przykre,
ale nas martwi przyszłość Alice.
A co z Samem?
- Też miał przyszłość. - Miał?
Tak!
Jeszcze za wcześnie, żebyś wiedziała na pewno.
Przemyśl tę decyzję.
Chcę urodzić.
Cóż...
Przepraszam.
Są, wybaczcie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Co robimy?
Nie wiem, co robić.
- Pomówię z Samem. - Nie.
Te sprawy dotyczą nas wszystkich.
Co? Rozmawiam z synem, kiedy i gdzie chcę.
Ciąża nie daje wam prawa do podsłuchiwania naszych rozmów.
Proszę wyjść.
Chodź.
Przepraszam.
Sam na pewno postąpi, jak należy.
Myślisz, że to pech albo klątwa?
Jedno i drugie.
Tobie życia nie zniszczy.
Ja ci je zniszczyłem.
Tylko na trochę.
Po trzydziestce będę szczęśliwy?
Mniej więcej.
Moje szesnastoletnie dziecko będzie miało dziecko...
A ja, mając 48 lat, będę prababcią!
Alice może się rozmyślić?
Nie wiem.
Wątpię.
Ale skończysz szkołę.
Tak.
Urodzi się w październiku,
zdążę.
- Gnojek! - Co robisz?!
Ledwo go musnąłem!
Schodzisz z boiska!
Pod prysznic.
- No już. - Ja miałem rację.
- Rąbnąłeś go. - Udawał.
Wiem, że chodzi o dziewczynę,
dlatego zwiałeś.
Myślisz, że ją zlałem.
Lepiej by było.
Żartuję!
Nic już nie wolno mówić...
Chcesz ojcowskiej rady?
- To słuchaj. - Tato...
- Co? - Zasłoń się.
- Ojca się wstydzisz? - Tato!
Schowam go.
Zrobiłem ten sam idiotyzm, co ty.
To częściowo nasza wina.
Wciąż gadaliśmy, że zniszczyłeś nam życie,
więc zniszczyłeś też własne.
- Palisz skręta? - Popełniasz wielki błąd.
To twoje życie. Ty nie chcesz dziecka.
- No to wiej! - Co ty mówisz?
Tak tylko rozważam, hipotetycznie.
Nie chcę dziecka. Ale trafiło się.
Po kim ty to masz?
Dasz sobie radę - tak jak ja.
Ale jedno mi obiecaj. Będzie chłopak.
- Tak myślę. - Tak?
Serduszko, nóżka...
Kręgosłup...
Słyszałeś?
To chłopiec.
Ja nic nie widzę!
Nic nie można rozróżnić. Ty widzisz?
Brawo!
Brawo! Krąży dziś dobra energia.
Cześć. Jestem Davide, a to Luisa, moja żona.
- Witajcie. - Bardzo się cieszymy, że tu jesteśmy.
Ja jestem Elisa, Aldo jest moim partnerem.
Mam na imię Sam, nie piję od 20 dni.
To tylko żart. Jestem Sam.
CZEGO SPODZIEWASZ SIĘ PO CIĄŻY?
Zastanowię się.
- Co napiszesz? - „Bliższej więzi z żoną”.
Chodźmy stąd.
- Co byś napisał? - Nie wiem.
Gwizdnąłem pisak.
- Wpadniecie nad morze? - Ja - chętnie.
Gdzie będziecie mieszkać po narodzinach dziecka?
- Myślałaś o tym? - Tu.
- Tutaj? - Tak.
- We dwoje? - Których dwoje?
- Ja z Samem czy z dzieckiem? - Czyli troje, wspaniale.
A czego się spodziewasz? Jesteśmy razem.
Jeśli nie tu, to pójdziemy gdzie indziej.
Sam z początku mógłby mieszkać u siebie.
Oczywiście. Jeśli chcecie, żebym była nieszczęśliwa.
Czasem troszczymy się o twoje dobro, nie uważasz?
Bardzo rzadko.
Muszę iść do łazienki. Zaprowadzisz mnie?
Nie wiesz, gdzie jest?
Tego chcesz?
Moje chęci się nie liczą.
Nie mów tak. Masz życie przed sobą.
Ty tak wtedy myślałaś?
Nie miałam wyboru, nie mogłam uciec.
A faceci mogą?
Zostań w domu. Będziesz ich codziennie odwiedzał.
- Nie musisz tu mieszkać. - Ona tak chce. W nocy jest
dużo roboty: pieluchy,
karmienie, odbijanie... Mam to na nią zrzucić?
Idź, bo się pozagryzają.
- Gorzkie! Co to? - Ecstasy.
- Odwaliło ci? - Zobaczysz.
Tkwisz w takim gównie, że relaks dobrze ci zrobi.
Dzięki.
Ale zasrany pech... Co ty poczniesz?
Tym razem uda mi się Miller Flip.
Dalej ćwiczysz triki Hawka? To prehistoria.
Klasyka, nie prehistoria.
Chuligańska reputacja sugeruje, że skaterzy to kiepscy rodzice.
Przeciwnie, wszyscy świetnie radzą sobie z dziećmi.
Mamy podobną mentalność.
Cześć.
- Cześć. - Tatuś przyszedł!
Ufo zmienił płeć?
Ufo? Twój brat obudził się całkiem skołowany.
- Ślicznotka. - No jasne.
- Co dzień ładniejsza. - Marco, ja tu mieszkam?
Co za pytanie? Źle się czujesz?
Z gorączką trzymaj się z dala od Tombolotty.
Tombolotta, jasne.
- Idziesz na uczelnię? - Ja studiuję?
- Mnie pytasz? - Sam, telefon!
- Już. - To twój dzwoni.
- Dzień dobry. - Mamusia wstała!
- Halo? - Nie dał mi spać całą noc.
- Zawieź go na kłucie. - Na co?
Zastrzyk, szczepionkę! Pojedziesz?
- Ja? - Ty, jego ojciec.
- Zaraz będę. - Dokąd jedziesz?
Podwieźć cię z Emilią?
- Nie zostawię jej tu samej. - Aha. Nie trzeba.
- Weź samochód. - Samochód?
To jakaś gra? Powtarzasz moje słowa jako pytania?
- Wóz Marca jest pod domem. - Aha. Okej.
Cześć.
- Co robisz? - Nic, przepraszam.
Ufo, spójrz, kto przyszedł.
Tatuś.
Weź go potem na dwór.
- Co jest? - Nic, tak tylko patrzyłem.
- Idziemy. - Pa.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mamy zrobić kłucie, zastrzyk i szczepienie.
- To to samo. - Świetnie.
- Dziwiłem się, że taki maluch... - Nazwisko dziecka?
Santini U. lub Covelli U.
- Co to za U? - Jego imię.
- W pełnej formie. - Ufo.
- Hugo? - Nie, Ufo.
Ufo?
Na pewno?
- Nie. - Kim pan jest?
Jego ojcem.
- I nie zna pan imienia syna? - Przyjdę jutro.
Będzie lepiej.
Fajnie, nie?
Podoba ci się?
Mogę chwilę pojeździć?
- Pewnie. - Pożyczysz deskę?
Jasne.
Ufo!
Ufo! Ufo!
Prawie dostałem zawału!
Nigdy tego nie rób!
Słuchaj no,
Ufo to nie prawdziwe imię.
- Jak się nazywasz? - Rufus.
- Jak? - Rufus.
Rufus?
Jak to możliwe?
Dzień dobry. Cześć, Ufo!
Jest Alice?
- W łazience. - Można?
Proszę.
- Łobuzował? - Nie, był grzeczny.
To dobrze.
Pamiętaj, że weekend spędza u ciebie.
W porządku.
Sam?
Jesteś tu?
- Cześć. - Cześć.
Jak sobie radzę w życiu? Twoim zdaniem.
W skali od jednego do dziesięciu?
Siedem.
- To nieźle. - Owszem.
Co skopałem?
Czym się tak gryziesz?
Ufo, studia... Przez co tracę trzy punkty?
Ty ich jeszcze nie znalazłeś.
Ale masz dużo czasu i bardzo się starasz.
Dlatego oceniam cię na siedem.
Sprawdzę, czy mała śpi.
- Halo? - Masz średnią siedem!
- Zemdlałeś? - Już mówiłaś.
Kiedy? Nie chciałeś się obudzić, więc sama pojechałam.
Masz osiem z historii, włoskiego, filozofii i sześć z pozostałych.
Nie zrozumiałeś? Ani krzty entuzjazmu?
Mówimy o szkole? W roku 2017?
Rozumiem. Śpij dalej.
Nie!
Rodzice dużo śpią.
Wychodzimy. A wy?
Jestem zmęczona, a Sam ma dużo pracy domowej.
On może iść do czwartej klasy.
Nie wracajcie późno.
- Cześć. - Cześć.
Co jest?
Słuchaj...
Obiecaj mi coś.
Obiecamy to sobie wzajemnie.
Nie wiem, czy dziecko zniszczy nam życie.
Pewnie tak. A raczej na pewno.
Ale nigdy mu tego nie mówmy.
Słowo.
Santini, do tablicy.
Uwzględniając krzywą logarytmiczną i właściwości logarytmu,
w jakich warunkach przyjmie on wartość ujemną?
Aby logarytm był ujemny, należy...
- To nic ważnego. - Odbierz.
Mogę?
Szybko, Alice rodzi!
- Rodzi? - Jedziemy do szpitala.
- Do szpitala? - Spiesz się!
Mam sprawdzian z matematyki!
- Oszalałeś?! - Jedź.
- Mogę? - Rusz się, na Boga.
- Leć! - Powodzenia.
Naprzód, Sam!
- Co ty tu robisz? - Miałem przyjechać.
- Wchodź! - Tak.
- Skurcz! - Bardzo boli?
Mierz czas, idioto!
- Włącz muzykę. - Zrobiłem ci playlistę.
Wyłącz to gówno!
Ile minęło?
- Chyba minuta. - Chyba?!
- Nie wiem, kiedy się zaczął. - Ty gnojku!
Zapomniałem ze zdenerwowania. Przepraszam.
Już.
Przeszedł.
Wybacz.
Dobrze, że jesteś. Jestem przerażona.
Włączyłam muzykę, to nie kostnica.
Jak się czujesz?
A ty?
Przyj. I odpocznij.
Doskonale. Przyj.
Jeszcze raz. Brawo.
Zaraz będzie po wszystkim. Ostatni raz.
Teraz, przyj!
Brawo! Już jest!
Wspaniale.
Macie synka!
Mamo, kto to śpiewa?
Nie pamiętam.
Mamo!
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Śliczności... Spójrz, wygląda
całkiem jak ty!
- Ma na imię Rufus. - Jak?
Po piosenkarzu, który śpiewał przy jego narodzinach.
Mogło być gorzej.
Mogli cię nazwać Eminem. Albo Bono.
Rufus Santini. Dziwnie brzmi.
- Rufus Covelli brzmi lepiej. - Nie mówmy o tym teraz.
Wszyscy chcemy, żeby miał jak najlepszy start w życiu.
To znaczy?
Jako Covelli będzie miał więcej szans.
Bez obrazy.
Dziadek już jest!
Witam. Jak się czujesz?
- Dobrze. - Spójrz!
Cała ty!
- Jak to cudo ma na imię? - Rufus.
- Słucham? - Zdrobniale: Ufo.
- Ufo? Fajnie! - Rufus Covelli? Powariowaliście?
Nazywa się Rufus Santini.
Którą chcesz? Pokaż. Patrz, wyciąga rączkę.
Wezmą nas za gejów z adoptowanym synem.
- Jaki słodziak! - Prawda?
- Ile ma? - Dwa miesiące.
- Cztery. - Cztery.
- Grzeczny? - Tak, nie gryzie.
- To mój wnuczek. - Naprawdę?
Tak.
- Gratuluję. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Na dziecko najlepiej rwie się laski.
- Pożyczyć ci go? - Tobie jest bardziej potrzebny.
- Mam dziewczynę. - Daj spokój, przecież wiesz.
- Co? - Związek nie przetrwa.
No dzięki. Już i tak jest trudny.
Niemożliwy, nie trudny. W jednym pokoju z niemowlakiem
popadniecie oboje w paranoję.
Anto i ja byliśmy jak rodzeństwo.
Nie takie kazirodcze.
Wybacz.
Ciągle się na to gapiliśmy.
- „To” to byłem ja. - Tak.
Nie było końca. Zjadł? Zrobił kupę? Oddycha?
Na siebie już nie patrzyliśmy.
Dorosłym może się to udać, ale w waszym wieku
związki trwają pięć minut. A z dzieckiem – trzy.
Nie jestem tobą.
Graj.
Utłucz drania.
Tak ciężko wrzucić to do brudów?
Do ciebie mówię. Hej!
- Uczę się. - Bo ty możesz, co?
Masz gdzieś, że stracę rok i żyję tu jak w klatce.
W ogóle cię to nie obchodzi.
Twoja kolej.
Zarzygał ci sweter.
Maść się skończyła.
Jesteś chory?
Tylko trochę kaszlę.
- Jak Ufo? - Śpi.
- Lepiej nie podchodź. - Słusznie.
Mam spać w salonie?
Nie, nie trzeba.
Może wrócę do mamy na parę dni, aż wyzdrowieję.
Tak. Ty też będziesz miał lepiej.
Spokojniej.
Jest wolny, odszedł.
Ja też mogę odejść?
- Cześć, mamo. - Cześć.
Kładę się spać.
To ma związek z ojcem?
Czemu?
Wracasz tu po spotkaniu z nim.
Nie wierzysz, że jestem chory?
Nie musisz go słuchać.
Mówił tylko, że nie muszę być z Alice.
Jasne, dał ci przykład.
Sama mi to radziłaś.
- Jako matka. - On radzi jako ojciec.
Nie, jako facet.
Zresztą, wróciłeś tylko z powodu kaszlu.
Kochałem Cindy,
ale nasze odrębne światy nie łączyły się w jeden.
Rozeszliśmy się we wrześniu ’94. Niestety,
dopiero to uświadomiło nam znaczenie rodzicielstwa.
Gdzie Tombolotta?
DWA LATA PÓŹNIEJ
Tu jest! Dzień dobry!
- Idziesz na uczelnię? - Nie mogę.
Muszę jechać z Ufem.
- Wezmę go na szczepienie. - Dzięki.
Dzień dobry. Rufus Santini.
- Dwa i pół roku, miał już... - Pierwsze piętro, pokój nr 7.
- Dziękuję. Weźmiemy zastrzyk. - Nie!
Wszystkie dzieci biorą.
Nie bądź taki.
- Ufo! Nie uciekaj! - Nie!
Dokąd biegniesz?! Ufo!
A ty dokąd?
- Twoja zguba? - Tak, dzięki.
- Braciszek? - Syn.
- Ach. - Ja cię już widziałem.
Tak! Kojarzę cię. Zaczekaj.
Zawsze poprawia mi to humor.
Aha.
Trzeba zrobić zastrzyk.
- Dokąd to?! - Nie!
Ufo!
- Dzień dobry. - Cześć, Ufo.
Idź coś zjeść.
- Co chcesz? - Przywitać się.
Nie możesz zaczekać?
Masz problem?
- Podglądasz mnie. - Przestań.
- Mam lepsze obiekty. - To znaczy?
- Nic. - Bzykasz kogoś?
- Skądże. - Wynocha, gnoju.
- To nie tak. - Masz lepsze obiekty?
To idź je sobie oglądaj! Przez ciebie zbrzydłam!
- Jesteś piękna! - Obrzydliwa.
Nie bredź. Nigdy nie byłaś piękniejsza.
Kondom.
- Maj 2017. - To te same?
Mleko da się pić nawet przeterminowane.
- Starzy nie wrócą? - Nie.
Wiem, że źle to wyszło.
Jak zwykle. Minuta do półtorej.
Nie, głuptasie.
Mówię o nas.
Ufo podrósł, może byłoby nam łatwiej?
Co sugerujesz?
Nie wiem. Drugą próbę.
Tak szybko?
Zaczekamy, aż skończy studia.
Kiedy odszedłeś, byłeś szczęśliwy.
Teraz jestem szczęśliwszy.
Wyjdź!
I ubierz się!
To do soboty.
- Myślę, że... - Wiem.
Wiem.
Ale to nie fair.
Nie.
Kocham cię,
ale żyjemy w innych światach.
Nie chcę paskudnego rozstania.
Musimy się starać, żeby Ufo był szczęśliwy,
żeby żyło mu się łatwiej.
Czyj to tekst?
Tony’ego Hawka.
Za gładki jak na twój.
Żegnaj.
Tak!
Tony.
Kto to?
ALICE: GDZIE JESTEŚ?
Alice.
- Pyta, gdzie jestem. - Odpisz.
Dobra. Ale co?
Już jedziemy.
Jasne.
Napisz ty.
Gdzie mam jechać?
- Ruszaj. - Już.
Wybraliście świetne miejsce.
Spójrz!
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Dzieci szaleją z radości.
Wszystko tu jest.
Naprawdę wspaniale.
Jest mama. Cześć!
- Cześć. - Znasz już... ?
- Żartujesz? - Cześć, Antonello.
Jak się masz?
To dla Ufa. Jeśli się pokaże.
Jest!
Urodziny!
A które to?
Nie! Już czwarte!
Cześć.
Przyłączysz się?
- Gramy w 5-a-side. - Jasne.
- Nie, jestem beznadziejny. - Federico zagrał.
- Pamiętasz go? - To ja już pójdę.
On nawet nie widzi piłki, poradzisz sobie.
Brak nam jednego gracza. Nie daj się prosić.
Oto ja: kilka związków, rekonstruowana rodzina,
udana kariera w skatingu...
A czuję się jak 30 lat temu:
chudzielec w podartych ochraniaczach, z podziwem wpatrzony w skaterów.
I, tak jak wtedy, coś pcha mnie naprzód,
ku lepszemu.
Tort.
Jestem wykończona, ale Ufo wariuje ze szczęścia.
Twój ojciec dał mu sweter i szlafrok „Romy”.
Chce z niego zrobić pseudokibica.
Co ci jest?
Nic.
Na pewno nic?
Nie odpisałeś. Myślałam, że Martina się dowiedziała.
- Martina? - Wiesz, że cholernie ryzykujemy.
SLAM: TRZASK, CIŚNIĘCIE, WALNIĘCIE
W KOMIKSACH: ODGŁOS ZATRZASKIWANYCH DRZWI
W SKATINGU: UPADEK PO TRIKU AKROBATYCZNYM
Pobiliśmy rekord. Całe trzy minuty!
I to bez kondomu.
Napisy: Dominika Kmiecik-Micali